Yazmaya yeniden.

Merhaba. İş hayatının ardından tekrardan bir şeyler yazmaya başlamaya karar verdim. Hayatımın saçma sapan dönemlerinde daha doğrusu nasıl anlatsam sürekli bir şeyler yapmaya karar verdiğim sırada habire insanlar tarafından ya dışlandım ya da bunun doğru olmadığı konusunda sürekli bir eleştiriler aldım. Boş vermek gerek aslında. Ama nedendir bilmiyorum kendimi onların eleştirilerinden dolayı canı yanan bir insan olarak buldum hep kendimi. Bu yaz kendimi öyle bir geliştirdim ki özellikle de bu acıma duygum hakkında tabiri caizse gerçekten acı ama gerçek şeyleri gördüm. Hayatımızın her evresinde dışardan müdahalaleler çok fazla. Ama hayata karşı son sözün hep ama hep sende olduğunu kabul ettirmezsen ona her zaman sıkıntı yaşıyorsun. Bu sıkıntılardan kurtulmanın yolu var mıdır bilmiyorum. Ama sizlere daha doğrusu bunu okuyanlara bir çello öneriyorum. Harbiden çok farklı ama güzel bir ses. Hoşuma giden şeyleri herkese yaymam güzel oluyor. Sen bana onlar bana öyle artıp gidiyor. Canım sıkıldığında açıyorum çello sesini. Dinliyorum gözlerim kapalı. Bir hoş oluyorum yani anlatabildim umarım. Hayat bana tecrübeler katıyor tamam anlıyorum ama bu neden bu kadar can yakıcı anlamıyorum. Hayatımın her zaman ama her zaman böyle gitmesi normal mi yoksa her zaman böyle sürecek ve ben bir yerlere varamayıp kendi canımın yanmasına şahit mi olacağım bilemiyorum. Ama bildiğim insanların herkesten ama herkesten öğrenmesi gereken bir şeyleri olduğu. Hayatımızın neredeyse tamamını başkalarının kararlarına göre hareket ediyoruz. Arkadaşımız bize bir şey söylediği zaman doğru ama Anne babamız bize bir şey söylediğinde bunun haklı olmadığını biliyoruz. Çünkü o bizim sonradan tanıdığımız arkadaşımız. Bizim doğmamıza vesile olan ailemizin arkadaşlarımızdan sonra gelmesi ne kadar garip bir durumsa ben de böyle garip şeyler yaşıyorum. Hayatımda bir kaç şey daha öğrendim. Hiç bir zaman ama hiç bir zaman insanları kendin gibi görme. Sonrasında öyle hayal kırıklığına uğruyorsun ki bunun ben yaşayarak gördüm. Can yanar. Ha bu arada planlarımıza ara vermeyelim. Sonrasında toparlamak cok ama çok zor oluyor. Ben artık hemen hemen her gün bir şeyler yazacağım. Daha doğrusu fırsat buldukça. Umarım bu tecrübelerden ve tecrübelerinizden faydalanabilirim. Kendinize iyi bakın. Çünkü hayat başkalarını düşünmek için çok kısa.