Sınavlaşan hayat

Sınavlaşan hayat.

Geçen gün bir arkadaşımla muhabbet ederken hayatımızda ne kadar da fazla sınav olduğunu da tekrar tekrar öğrenmiş oldum. İnsanlar hayatlarında özellkle de okuyan kesim olan biz öğrencilerin hayatında çok ama çok fazla sınav mevcut. Ortaokuldan sonra, liseden sonra, üniversiteden sonra, iş hayatında vs. çok ama çok fazla sınava giriyoruz ne yazık ki. Türkiye’de hemen hemen her şeyin sınava bağlanıyor olması çok üzücü bir durum örneğin. Düz lise mezunu, resim yeteneği olan birini düşünün mesela. Bu adam büyük ihtimalle sözel bölümden girecektir. Sınavda yapamazsa belki de gerçekten değerli bir ressam yerine, istemediği bir bölümde okuyacak ve ne yazık ki sonunda yine mutsuz olacaktır. Zaten bence önemli olan o mutsuz olma kısmı. Sürekli çabalıyoruz, bir yerlere gelmek için. Sürekli bir koşuşturmaca , sürekli bir stres altınad oluyoruz. Hayatımızdan gidiyor farkında olmadan. Yaşlanıyoruz belki, saçlarımız ağarmaya başlıyor önce. Ama biz genelde mutlu olmaktan çok; para kazanmaya çalışıyoruz. Bilmiyoruz ki sevdiğimiz bir işi yaptığımızda başarı da, para da, mutluluk da beraberinde gelecek. Ama küçüklükten itibaren korkutularak büyütüldük. Öğretmenine “Sınav kağıdımı görmek istiyorum.” dediğimiz zaman, verdiğim puanı da alırım diyerek korkuttular öğretmenlerimiz bizi. Bizse daha düşük not alma korkusuyla sınav kağıdımızı göremedik çoğu zaman. Sonra üniversiteye geldik bazılarımız. Üniversite’de bilmediğimiz bir şeyi öğretmene sorduğumuzda, öğretmenimizden bir konuyu tekrar anlatmasını istediğimizde garip karşılanır olduk. Oysa anlamadığı halde sormayanlar anormaldi. Bilmediği bir konu hakkında bilgi sahibi olmayanlar garipti. Üniversiteden mezun olduğumuz zaman hedeflerimizin peşinden koşmak yerine, ya kalkıp memurluk yapmak zorunda kaldık, bazılarımızsa işsiz kaldı bir kaç sene. Sonrasında onlar da pes ettiler. Memur olmaya veya özel bir şirketin işçisi değil; kölesi olmak zorunda kaldılar. Hayat br sınav ne yazık ki. Ve her ne kadar bazılarımız sınavları sadece kağıtlardaki sorulardan ibaret görsek de, çoğumuz kaldık belki de o sınavdan. Çünkü başkalarıyla yarışmak yerine, hedeflerimizle yarışamadık. Onlara ulaşmak için didinmek yerine herkes gibi olduk, olmak zorunda bırakıldık. Hayat bize labirent gibi geldiyse bile, biz labirente yanlış yola girdiğimizi fark edince aramayı bırakmak yerine, tekrar tekrar denemedik. Oysa, ne kadar da güzel olurdu insanlar para yerine mutluluğu seçselerdi. Ya da Türkiye’de sınavlar daha değişik işleseydi. Kişiyi ders notu ortalamalarına değil, yetenekli olduğu alanlara göre sıralasalardı. Belki o zaman bazılarımız Hukuk okumak yerine Sosyoloji, Edebiyat okumak yerine avukat olurduk. Umarım bir gün gerçek sınav olan kendimizle yarışmada galip çıkan taraf oluruz. Kendinize iyi bakın. Bakmanız gerektiğinden çok çok iyi.